गायक कन्हैया सिंहको सांगीतिक आरोह अवरोह सुनौ

आरोह अवरोहमा  आज हामी नेपाली सुगम संगीतका गायक कन्हैया सिंह संग उहाको सांगीतिक जीवनको आरोह अवरोह संगै उहालेनै गाउनु भएको  सुमधुर संगीतहरु सुन्ने छौ|गायक सिंह संग हिमाली स्वरहरुको भेट न्यु योर्कमा भएको थियो जुलाई महिनाको २५ तारीखको दिनमा|उहा आफ्नो नया सांगीतिक कोशेली “आलाप”को प्रचार प्रसार गर्दै हुनुहुन्छ |उक्त गीति अल्बमको बिक्रिबाट उठेको रकम नेपालको एक बृदाश्रममा  दिने योजना रहेको हामीलाई बताउनु भएको छ |गायक सिंहको “आलाप” अल्बमको  शुभकामा सहित सुनौ उहासंग गरिएको यो सांगीतिक भलाकुसारी!
नेपाली अनलाईन रेडियो हिमाली स्वरहरुको सांगीतिक प्रस्तुति आरोह अबरोह र आफ्नो सल्लाह र सुझाबहरु लेखि पठाउनुहोस|

–
Sahadev  Poudel
कार्यक्रम निर्माता/प्रस्तोता
Himali Sworharu
www.nepaliradio.org
Youtube.com/NepaliTV

फोटो फेसबुकबाट साभार
New York

हिमाली स्वरहरुको १२९औ शृंखलामा सुन्नुहोस

हिमाली स्वरहरुको १२९औ शृंखलामा स्वागत छ.
आजको कार्यक्रममा हामी;

• “गुरु पुर्णिमा बिशेष “एक सामग्री सुन्ने छौ सगुन बस्नेतको प्रस्तुति स्वरूप्
• बिदेसिएका नेपालीको बारेमा संछिप्त समाचार सुन्ने  छौ सेरो फेरो मा
• सृजनाका स्वरहरुमा लाल गोपाल सुबेदी र कोमल मल्लको रचना सुन्ने छौ…
• कार्यक्रमलाई संगीतमय बनाउने छ उमा गुरुंगको सुमधुर नेपाली संगीतले

–
Sahadev Poudel
निर्माता /प्रस्तोता
Himali Sworharu
www.nepaliradio.org
Youtube.com/NepaliTV
New York

कथा संसारमा कृष्णचन्द्र सिंह प्रधानको रचना सुनौ

साहित्यकार एब समालोचक कृष्णचन्द्र सिंह प्रधानको निधन भएको छ| उहाको सम्झनामा हिमाली स्वरहरु मधुपर्कबाट साभार गरिएको “उज्यालो पनि अँध्यारो लाग्ने उज्यालोलाई के भनूँ ?”प्रस्तुत गर्दै छौ |हार्दिक श्रदा सुमन सहित सुनौ आजको कथा संसार…
“सहस्र ताराको आकाश एउटै छ । बेग्लाबेग्लै जातिहरूको देश पनि एउटै हो । आकाशको धर्तीलाई ताराहरूको संसार भन्यौँ । देशले चर्चेको आकाशलाई हाम्रो धर्ती भन्यौँ । जब यो पनि टुक्रिएर करेसोबारी पो हुँदैछ । हामी त मात्रै मधेसी बन्दैछौँ, थारू हुँदैछौँ । हामी त मात्रै खुम्बुवान्, नेवा, मगर केके भएर चिनिन आतुर छौँ ।”
पढ्नु होस् पुरा लेख :
कृष्णचन्द्रसिंह प्रधान

दिउँसै उज्यालो खोज्दै हिँडेको थिएँ कुनै दिन । आज उज्यालोमै घाम खोज्दै हिँडिरहेको छु । उज्यालो पनि अँध्यारो लाग्ने यो उज्यालोलाई खै के भनेर सम्बोधन गरुँ ?अँध्यारोलाई अँध्यारो भन्न सक्तिन थिएँ । रातलाई दिन भनेर हुचीलले झैँ अघाउञ्जेल उनीहरूको गीत गाइरहेँ । प्रशंसामा कोरीकोरी कागज लेखेँ, कागज रङ्गरिहे । इतिहास भइसकेको त्यस कालखण्डलाई सम्झँदा अहिले कहाली लाग्छ । हामी रोमाञ्चित हुन्छौँ ।

मौसम बदलियो । छ्याङ्गै घाम लागेको आकाश छ । भुँइभरी जून, तारा । यस खुसियालीमा हामीले न्यानो बाँड्यौँ । साटासाट गर्‍याँंै बधाइ र भिंतुनाहरू एक आपसमा तर शिरमाथिको घाम घरदैलोमा छिर्नै पाएको छैन हामी उज्यालो खोज्दै हिँडिरहेका छौँ सडकसडकमा फेरि मसाल बोकेर । हामीले बगाएको रगत सुकेकै छैन फेरि अर्को कोतपर्वको तैयारीमा जुटेका छौँ । जहिले हेर सडक बन्द, बजार बन्द । सधैँसधैँ जुलुस, हडताल, अपहरण, मूर्दावाद र जिन्दावाद छ । देश त कुरुक्षेत्र भएछ । कुरुवंशका हामी भाइभाइ कौरव-पाण्डव पो भएछौँ ।

ग्रहण लागेझैँ टेक्दै गरेको अँध्यारोलाई के नाम दिउँ ?

परिभाषाले थुम्कोलाई हिमाल बनाइदिन्छ, फेवातालहरू भैँसी आहाल बस्ने पोखरीमा परिणत हुन्छन् । फोहर थुपार्ने ल्याण्डफिल्ड भइदिन्छन् हाम्रा सपनाहरू, र नयाँ नेपाल कवाडीखानामा रूपान्तरित हुन्छ ।

मैले परिभाषा खोजेको होइन । मैले परिभाषित गर्ने उज्यालो चाहेको पनि होइन । मैले आफ्नै भविष्य भनिरहेको पनि होइन । अँध्यारोमा एकमुठी उज्यालो मात्रै खोज्दैछु । लोडसेडिङले भएकै उज्यालो पनि खोसेछ । अहिले हामी अँध्यारोको घनिभूत शून्यतामा छौँ । कोशी, गण्डकी त अरूलाई दियौँ दियौँ, मेलम्ची पनि आफ्नो होइन कि लागिरहेछ । एकार्काको असहयोगमा पराइ लाग्ने देश, हामी मानिस र भूखण्डहरू हामी होइनौँ, हाम्रो होइन रहेछ । पानीबिनाको मरुभूमिझैँ काकाकुल छौँ सबैतिर ।

लाग्छ देश सबैले स्वीकारेको स्थलीकृत विविधताको सीमाङ्कति भूगोल होइन । लाग्छ देश थरीथरीका जातिहरूको फूलबारी पनि होइन रहेछ । आ-आफ्नो पहिचानभरिको भौगोलिकतामा हामी देश रोप्दैछौँ । एकौटा राज्य भएर आफैँभित्र आ-आफ्ना देश खोज्दैछौँ ।

सहस्र ताराको आकाश एउटै छ । बेग्लाबेग्लै जातिहरूको देश पनि एउटै हो । आकाशको धर्तीलाई ताराहरूको संसार भन्यौँ । देशले चर्चेको आकाशलाई हाम्रो धर्ती भन्यौँ । जब यो पनि टुक्रिएर करेसोबारी पो हुँदैछ । हामी त मात्रै मधेसी बन्दैछौँ, थारू हुँदैछौँ । हामी त मात्रै खुम्बुवान्, नेवा, मगर केके भएर चिनिन आतुर छौँ ।

देश भएर चिनिँदा सायद हामी आफ्नो जातीयता हराउँछौँ । जाति भएर चिनिँदा सायद देशले उनीहरूलाई आफ्नो भन्ने छैन । वास्तवमा पहिले हामी त्यही थियौँ, अहिले पनि हामी त्यही हौँ । यसलाई मासेर मात्रै नेपाली भन्नेहरू आफैँ मासिए । हामीबिना देशका थारू होइनौँ, लिम्बूवानी होइनौँ, मगराती पनि होइनौँ जस्तो थारू, मधेसी, पहाडीबिनाको देश देशै होइन । त्यसैले मभन्छु हो म मधेसी हुँ, म थारू हुँ, म गुरुङ हुँ, म शेर्पा, मगर, लिम्बू, नेवार खुम्बुवानी सबै हुँ र म नेपालको हुँ, त्यसैले नेपाली पनि हुँ ।

जो जहाँ जसरी छौँ, जे हौँ त्यहीत्यही भएर हामी नेपाली हौँ । नेपाली भन्ने बित्तिकै म तिनीहरूलाई देख्न थाल्छु-त्यही अनुहारका थेप्चे, लामा नाक, पुड्का कद, चिम्से गहिरा आँखा, कालो रङ, त्यही धोती, कछाड, लुङ्गी, लबेदा, भोटो, कुर्ता, बक्खु लगाउने मान्छेहरू । कसले भन्छ त्यहाँ नेपाल छैन ? हामी छैनौँ ?

म तिनीहरूमा मान्छे खोज्दै हिँडिरहेँछु । थाहा छ बिनामान्छेको मान्छे हामी होइनौँ । यो पनि थाहा छ मान्छे भएर पनि मान्छे नलाग्ने मान्छे पनि हामी हौँ । त्यसैले तिमीमा, म आफूभित्र, हामी सबैमा सही मान्छे खोज्दै छु । त्यसको मृत्यु वा रिक्ततामा सायद त्यहाँ तिमी हुने छैनौ, म हुनेछैन, हामी कोही हुने छैनौँ । तिम्रो मधेसी, मेरो नेवार, उसको लिम्बू कोही पनि हुँदैनौँ । यसभित्र अवस्थित मान्छे नै हामी हौँ । अर्थात् हामी मधेसी, हामी पहाडी, हामी हिमाली, हामी नेपाली । हामीभित्रको यही मान्छेलाई म खोजिरहेँछु ।

यसमा पनि पहिरो जाँदैछ सायद । यहाँ पनि भैँचालो जाने सम्भावना देख्दैछु म । बैरी ठानेर जोसँग लामो लडाइँ लडेर आयौँ उसलाई भुत्ल्याइसक्यौँ । जसले गर्दा अधिकारबाट वञ्चित भयौँ, त्यो व्यवस्था पनि भत्काइसक्यौँ । सङ्घर्षको यस पृष्ठभूमिमा विगतको इतिहास हेरेर सायद तिमी भयभित छौ । विगतको यही पीडा दुखेर म आक्रोशित छु । त्यही इतिहास फेरि दोहरिने हो कि भन्ने चिन्ताले हामी चिन्तित छौँ । हिजोको यो भोगाइ र यातनाबाट डराइरहेका हामी, हिजो खोसिएको खुसी र तिक्तताबाट आतङ्कित हामी डरको त्यही आडमा कसैले कसैलाई विश्वास गर्दैनौँ र भनिरहेका छौँ-अलग राज्य, अलग प्रदेश । देशभन्दा प्रदेशको मायामा अर्पित हामी लिम्बूवानी, मधेसी, मगराती हुनुलाई लड्दैछौँ । आकाशको यो निरवच्छिन्नतालाई अवरुद्ध गर्न कहिले बादल भई ओइरिन्छौँ र हाँक दिन्छौँ, कहिले जातीयताको नारा लगाउँछौँ र सडक तताउँछौँ ।

विनाप्रदेशको देश हुन्छ मैले सुनेकै छैन । विनादेशको प्रदेश हुन्छ-मैले देखेकै छैन । प्रदेश नभएको नक्सामा देश पनि हुँदैन । कहाँ खोज्दै हिँड्नु ? देश नभइदिए प्रदेश पनि हँुँदैन । कुरा त स्वायत्तताको हो । पाउनुपर्ने सम्पूर्ण अधिकारबाट कोही वञ्चित नहोऔँ जाति जाति भएर चिनिने नेपाली हौँ हामी । नेपाली हुँदैमा हामी थारू होइनौँ, हामी मधेसी होइनौँ कसले भन्छ ?

भूमण्डलीकरणको फराकिलो भूमिमा संसार हिँड्दैछ, हामी हिँड्दैछौँ नेपाली भएर जयपृथ्वीबहादुर हिँडेजस्तो, चिनियाँ भएर हृवेनसाङ हिँडेजस्तो, इटालियन भएर कोलम्बस हिँडेजस्तो, बुद्ध भएर सिद्धार्थ गौतम हिँडेजस्तो । भोलि सायद मान्छेबाहेक विश्वमा कोही हुनेछैन, न नेपाली, न भारतीय, न अमेरिकन, न रसियाली । मात्रै चिनियाँ भएर पनि चिनिने छैनौँ, मात्रै अपि|mकाली भएर पनि हामी जानिने छैनौँ । त्यतातिरकै प्रस्थान लाग्छ हाम्रा यात्राहरू । त्यतैतिर उन्मुख छौँ सायद हामी पनि, यो विश्व । अब देश, जाति होइन, जसलाई सिङ्गापुरे, भारतीय वा कोरियाली भन्छौँ । जानेहरू त्यहाँ कहीँ बसिदिन्छन् र त्यहीँका भएर डायस्पोरियन कहलिन्छन् । उनीहरूसँग उनीहरूको देश पनि हुनेछैन, उनीहरूको भाषा र जातीयता पनि हुनेछैन । हामीसँग भएको हाम्रो पुख्र्यौली पुच्छर हराएर हामी मान्छे भइदिएजस्तै हामी मात्रै डायस्पोरियन हुनेछौँ । हामीसँग हाम्रो मान्छे मात्रै रहनेछ ।

मानिस कहाँ पुगिसके छन् । हामीचाहिँ अहिले पनि लिम्बू, शेर्पा, नेवार, थारू, मधिसे हुनुलाई युद्ध छेडी बसेका छौँ ।

राणा खेदेर प्रजातन्त्र ल्याउन सक्छौँ हामी । राजा हठाएर गणतन्त्र ल्याउन पनि सक्छौँ हामी तर हामीभित्रको यो मधेसी, यो लिम्बू, यो नेवार, यो बाहुन, यो थारू भन्ने विभेद हठाउन सकिरहेका छैनौँ Û

हामी त एकौटा अहंको धरहरा भइदिएका छौँ । भीमसेन थापा हुन नसके पनि उसले उभ्याएको धरहरा भएर अग्लो हुनाको दम्भ गर्छौं । अचम्मको कुरा हो हामीले उभ्याएको विभेदमा सीमाङ्कति हुन हामी बर्लिनको पर्खाल भइदिन्छौँ । प्रजातन्त्र आएपछि त्यहाँ बर्लिनको पर्खाल ढल्छ । यहाँ लोकतन्त्र आएपछि बर्लिनको पर्खाल उभिन्छ । हामीभित्रकै हाम्रा यी पर्खालको विरोधमा कहिल्यै मूर्दावाद भनेनौँ, कहिल्यै सडक तताएनौँ, कहिल्यै मसाल बोकेनौँ ।

उज्यालो पनि कति अँध्यारो Û यो अँध्यारोलाई लाटोकोसेराहरू उज्यालो भन्छन् । उज्यालो भएर उज्यालो घाम त यहाँ कहिले पो लाग्यो र ? कि लाटोकोसेरोहरू छन् रात खोज्नेहरू, कि उज्यालोमा अँध्यारो देख्दै नदेख्ने अन्धाहरू छन् । उनीहरू सधैँ भनिरहन्छन्-लाटोकोसेरो होऊ, अन्धो होऊ Û दुवै हुन नसक्ने म खालि उज्यालो खोज्दै छु ।

भाइहरू हो Û आऊ यसको विरोधमा आमरण अनसन गरौँ । म गुरुङ, क्षेत्री, नेवार, मधेसी भएर नेपाली हुँ । नेपाली भएर पनि मान्छे हुँ म । मान्छे भई उसको स्वतन्त्रता जोगाइराख्न आऊ, हामी सप्ताहव्यापी बन्द गरौँ Û

आ-आफ्नो जाति, धर्म, भाषा, ठाउँ बिर्सेर कसैलाई नेपाली हुन भन्दिन । नेपाली नभई प्रदेशी होऊ पनि भन्दिन । पहिले हामी मान्छे हौँ । हराउँदै गरेको यो मान्छेलाई आ-आफैभित्र प्रतिष्ठापन गर्न जाऊ Û एउटा दिवसको आयोजना थालौँ ।

२६ चैत ०६६
साभार :मधुपर्क

हिमाली स्वरहरुको १२६औ शृंखला सुन्नुहोस!

हिमाली स्वरहरुको १२६औ शृंखला सुन्नुहोस!
आजको शृंखलामा समाबेश समाबेश सामाग्रीहरु.

* एउटा कुरामा आज हामी “देशको चिन्ता’को बारेमा हाम्रा फेसबुकका केहि साथीहरुले लेख्नु भएको केहि विचार प्रस्तुत गर्ने छौ..जस मध्ये लाफा कौचामागर , सरोज खनाल ,सागर बानिया,शेखर भट्टराई,बिपिन त्रिपाठी,बसन्त पौडेल,राधेश्याम दासाको विचारहरु सुन्ने छौ.

* सृजनाका स्वरहरुमा रिता भण्डारीको रचना गुनगुनाउदै हुनुहुन्छ बाशु घिमिरे,आफ्नो रचना सुनाउदै हुनुहुन्छ कोमल मल्ल साथ साथै सुन्ने छौ महा लक्ष्मी थापा,हस्त गौतम मृदुल,तारा सेजवालको गीत कविता र गज़ल

कार्यक्रमलाई संगीतमय बनाउने छ केहि सुमधुर गीतहरुले
हाम्रो कार्यक्रमको बारेमा लेख्नुहोस nepaliradio@gmail.com

– कार्यक्रम निर्माता/प्रस्तोता
Sahadev Poudel
Himali Sworharu
www.nepaliradio.org
Youtube.com/NepaliTV
facebook.com /nepaliradio
New York

हिमाली स्वरहरुको १२५औ शृंखला सुन्नुहोस

हिमाली स्वरहरुको १२५औ  शृंखलामा स्वागत छ !

– nepaliradio@gmail.com

Sahadev Poudel

Program Creator

Himali Sworharu

हिमाली स्वरहरु~१२४औ शृंखला सुन्नुहोस

हिमाली स्वरहरु १२४औ शृंखलामा समाबेश सामग्रीहरु  सुन्नुहोस

सुन्नुहोस हिमाली स्वरहरुको १२३ औ शृंखला~ स्व.गिरिजा प्रसाद कोईरालाको सम्झनामा

हिमाली स्वरहरुको १२३ औ शृंखलामा स्वागत छ.आजको शृंखलामा हामी स्व.गिरिजा प्रसाद कोईरालाको सम्झना गर्दै उहाको जीवनी सुन्ने छौ

आरोह अवरोहमा गायक दावा गुरुङलाइ सुनौ

गायक दावा गुरुङलाइ सुनौ आरोह अवरोहमा
सांगीतिक कार्यक्रम आरोह अवरोह मा आज हामी नबोदित गायक दावा गुरुङ संग सागीतिक भलाकुसारी गर्दै केहि नेपाली संगीत सुन्दै छौ .
कार्यक्रममा आज दावा गुरुङका दुइ गीत संग संगै राम कृष्ण ढकाल,नरेन्द्र प्यासी र नेपथ्य समुहको गीत सुन्दै छौ
आफ्नो सल्लाह  सुझाब र मन परेका गीतहरु लेखि पठाउनु होस् nepaliradio@gmail.com

–
Happy Listening!
Himali Sworharu
NepaliOnline Radio
www.nepaliradio.org
New York City

प्रेममय कविता उत्सब शृंखलामा स्वागत छ.

साहित्यकार कृष्ण प्रसाद पराजुलीको जीबन यात्रा अनुभबको अन्तिम भाग

Next Page »